Niet iedere patiënt doorloopt een keuze op dezelfde manier

Binnen Samen Beslissen is ruimte voor individuele voorkeuren een belangrijk uitgangspunt. Die verschillen gaan niet alleen over welke uitkomst of behandeling iemand prefereert.

Ook de manier waarop iemand tot een beslissing wil komen kan verschillen.

Sommige patiënten zoeken zelf aanvullende informatie en kunnen hun vragen en overwegingen gemakkelijk ordenen. Andere patiënten hebben behoefte aan hulp om hoofd- en bijzaken van elkaar te onderscheiden of om de gevolgen van verschillende mogelijkheden te verbinden aan wat voor hen belangrijk is.

Ook de gewenste betrokkenheid bij de beslissing kan verschillen. Net als de behoefte om iets persoonlijk te bespreken of om het proces in een rustiger tempo te doorlopen.

Dat betekent dat dezelfde vorm van ondersteuning niet automatisch voor iedere patiënt passend is.

Passende ondersteuning gaat over meer dan informatiebehoefte

Wanneer wordt gekeken naar wat een patiënt nodig heeft, ligt de nadruk al snel op informatie: is de uitleg begrijpelijk, is aanvullende informatie nodig en weet de patiënt voldoende over de verschillende mogelijkheden?

Dat blijft essentieel.

Maar daarnaast speelt een andere vraag:

Wat heeft deze patiënt nodig om met die informatie verder te kunnen?

Dat kan gaan over structuur bij het ordenen van de afweging. Over de manier waarop iemand betrokken wil zijn bij de beslissing. Over behoefte aan een persoonlijk gesprek. Of over ruimte in tempo en moment.

Daarmee komt naast de inhoud van de keuze ook het proces van kiezen in beeld.

Ondersteuning die kan verschillen

Passende ondersteuning betekent niet dat iedere patiënt méér ondersteuning nodig heeft.

Voor sommige patiënten is heldere informatie en een goed gesprek voldoende. Anderen hebben op bepaalde momenten iets extra’s nodig om verder te kunnen.

De uitdaging is daarom niet om zoveel mogelijk ondersteuning aan te bieden, maar om ondersteuning zo in te richten dat er ruimte is voor verschil.

Dat vraagt om een benadering waarin niet alleen wordt gekeken naar de behandelkeuze zelf, maar ook naar de persoon die deze keuze moet kunnen overwegen.

Daarmee wordt passende ondersteuning geen extra stap naast Samen Beslissen, maar een vraag die gedurende het besluitvormingsproces steeds opnieuw relevant kan zijn:

Wat heeft deze patiënt op dit moment nodig om verder te kunnen met de keuze die voorligt?